Powódź w sierpniu 1880 roku została zapamiętana nie tylko dlatego, że miała katastrofalny charakter ale również z uwagi na to, że było to pierwsze wielkie wezbranie po 26 latach posuchy w dorzeczu górnej Odry. W okresie posusznym występowały w tej części dorzecza jedynie wezbrania przeciętne i duże. Sierpniowa powódź z 1880 roku była drugą spośród kilkunastu, jakie wystąpiły na Odrze w latach 1879-1903.

W dwóch pierwszych dniach sierpnia 1880 roku w obrębie zlewni źródłowej Odry, Opawy, Ostrawicy i Olzy wystąpiły opady ulewne. Deszcze te miały podobny przebieg i wysokość, jak te z września 1831 roku. Spowodowały gwałtowny wzrost stanów wody i przepływów rzek już 3 i 4 sierpnia. W godzinach popołudniowych fala wezbrania Odry dotarła do Raciborza, gdzie osiągnęła najwyższy stan zanotowany w XIX wieku (rys. 1). Po kulminacji nastąpiło bardzo szybkie opadanie fali wezbrania i już 11 sierpnia stany wód Odry mieściły się w górnej strefie stanów średnich (200 cm). Poniżej Raciborza fala powodziowa ulegała szybkiej transformacji, ale jeszcze w Krapkowicach sięgała stanu 670 cm, a w Opolu – 533 cm (rys. 2, 3).

 
                        1880
Rys. 1. Przebieg stanów wody na śląskim odcinku Odry w czasie katastrofalnego wezbrania w sierpniu 1880 roku (Der Oderstrom..., 1896)

 

1880 rys2res
Rys. 2.
Powódź na Odrze w rejonie Koźla w sierpniu 1880 roku (Warszawski Tygodnik Ilustrowany, 1888)

 

 

1880 rys3res
Rys. 3.
Powódź na Odrze w rejonie Raciborza w sierpniu 1880 roku (Warszawski Tygodnik Ilustrowany, 1888)

 

W dniach 12-14 sierpnia wystąpiła w Górach Oderskich, Beskidzie Morawskośląskim oraz Wschodnich Sudetach i Kotlinie Kłodzkiej fala silnych opadów deszczu. Wywołały one drugą falę powodziową, która w nocy z 16 na 17 sierpnia osiągnęła w Raciborzu 460 cm. We Wrocławiu kulminacja ta przeszła w godzinach nocnych 21 sierpnia. Według klasyfikacji K. Fischera (1907) miała ona charakter powodzi ponadprzeciętnej (zał. Mapa zalania doliny).